لااقل حرمت اسم نگه می داشتیم!

پ.ن:‌ اشاره به توهین افراد به نام ها و بی ادبانه ادا کردن اسم های افرادی که نام شان، هم نام اهل بیت است.

دیوانه‌ی توأیم و گرفتار زینبیم

بی اذن او که اشک ز دیده نمی‌چکد

ما ریزه‌خوار چشم گوهربار زینبیم

ما را خدا برای عزای تو خلق کرد

ما در عزا، شیعه رفتار زینبیم

سوگند بر محبّتی که تو داری به اسم او

ما در محرّم تو، عزادار زینبیم

وقتی که هست حاجت تو یک دعای او

ما سائل همیشه‌ی دربار زینبیم

تنها خدا بخاطر او بگذرد ز ما

ما روسفید رحمت بسیار زینبیم

او صاحب اجازه‌ی رفتن به کربلاست

ما تا حرم دخیل و گرفتار زینبیم

او هر چه داشت پای امام غریب ریخت

ما شیعه تداوم ایثار زینبیم

«برای توبـــه هیچ وقت دیـــر نیست»

http://atasheentezar.blogfa.com

لازم نيست كه انسان در پى اين باشد كه به خدمت حضرت ولى عصر (عليه السلام ) تشرف حاصل كند، بلكه شايد خواندن دو ركعت نماز سپس توسل به ائمه (عليه السلام ) براى او بهتر از تشرف باشد؛ زيرا آن حضرت مى بيند و مى شنود و عبادت در زمان غيبت افضل از عبادت در زمان حضور است و زيارت هر كدام از ائمه اطهار (عليهم السلام ) مانند زيارت حضرت حجت (عليه السلام ) است.

(منبع: مركز تنظيم و نشر آثار آيت الله العظمي بهجت)

http://www.rajanews.com/detail.asp?id=140767

در کتاب “شرح اسم” که به بیان زندگی نامه مقام معظم رهبری در سال‌های قبل از انقلاب پرداخته است، مطلب مربوط به ازدواج ایشان به شرح زیر است:

مدتی از بازگشت به مشهد نمی گذشت. بانو خدیجه که در اندیشه ازدواج پسر دومش بود، دست به کار شد و دختری را که در خانواده ای سنتی و با علائق مذهبی پرورش یافته بود، به او پیشنهاد کرد. همو پا پیش گذاشت و مقدمات خواستگاری را فراهم نمود. همان راهی را که چهار پنج سال پیش برای سید محمد رفته بود، این بار برای سید علی پیمود.

حاج محمد اسماعیل خجسته باقرزاده، پدر عروس، از کاسبان دین دار و باسواد مشهد بود. او پذیرفت که دخترش به عقد طلبه تازه از قم برگشته ای درآید که تصمیم دارد در مشهد ساکن شود، آیت الله میلانی و دیگر بزرگان اهل علم مشهد او را می شناسند و تایید می کنند و به او علاقه دارند.

هزینه ازدواج، آن بخشی که طبق توافق به عهده داماد بود، توسط آیت الله حاج سید جواد خامنه ای تامین شد که مبلغ قابل توجهی نبود. مخارج عقد را گذاشتند به عهده خانواده عروس که حتما قابل توجه بود. “آن ها مرفه بودند، می توانستند و کردند” اویل پاییز ۱۳۴۳ سید علی خامنه ای و خانم خجسته پیوند زناشویی بستند. خطبه عقد توسط آیت الله میلانی خوانده شد.

از این زمان، همدم، همسر و همراهی تازه، که هفده بهار بیش نداشت، پا به دنیای آقای خامنه ای گذاشت که در همه فرودهای سرد و سخت زندگی سیاسی و شاید تک فرازهای آن در آن روزگار، یاری غم خوار و دوستی مهربان بود. کارت دعوت را سفارش دادند و روز جشن را که در خانه پدرعروس در پایین خیابان برگزار می شد، تعیین کردند. آن شب آقای خامنه ای در آستانه ورودی ایستاده بود و از میهمانان استقبال می کرد. مراسم، آن طور که مرسوم خانواده های مذهبی و مقید آن زمان بود، برگزار شد.

پس ازعقد و پیش از هم خانه شدن، نوعروس خانواده خامنه ای باخبر شد که شوی ۲۵ ساله اش پا در میدان مبارزه دارد. “شاید اولین روزها و … یا هفته های پیوند [مان]… بود، مسائل سیاسی من به وسیله خودم برای ایشان مطرح شد… شاید قبلا هم می دانستند که من توی این مسائل سیاسی هستم، لکن مرا به [چشم] طلبه ای … که مورد توجه و علاقه… بزرگان و اساتید… هستم… نگاه می کردند.”

حاشيه سفر رهبر انقلاب به خراسان شمالي

http://www.rajanews.com/detail.asp?id=140767

رهبر معظم انقلاب: خانمهائى بودند که در عرف معمولى به آنها میگویند «خانم بدحجاب»؛ اشک هم از چشمش دارد می ریزد. حالا چه کار کنیم؟ ردش کنید؟ مصلحت است؟ حق است؟ نه. او یک نقصى دارد. مگر من نقص ندارم؟ نقص او ظاهر است، نقصهاى این حقیر باطن است
۲۴ مهر ماه ۱۳۹۱

سفر رهبری به خراسان شمالی و بیانتشان در این سفر در موقعیتی حساس ایراد می شود. این حساسیت صرفا سیاسی نیست بلکه جنبه های اجتماعی نیز دارد. در مطلب گذشته ما به مهمترین راهبردهای سیاسی مطرح شده که خطاب به مسوولین سیاسی کشور بود، اشاره کردیم. اما به نظر می رسد که خطاب سخنان رهبری صرفا روی به سیاستگذاران سیاست خارجی و مدیران ارشد سیاسی کشور نیست ؛بلکه ایشان خطاب به سیاستگذاران و مجریان حوزه فرهنگ نیز نکاتی را مطرح کرده اند. یکی از مهم ترین معضلات و مسائلی که درباره آن بارها در ایام اخیر در محافل و رسانه ها سخن گفته شده بود، مساله بدحجابی برخی از بانوان و نحوه برخورد با این پدیده می باشد. هر کدام از مسوولین و نهادها دارای خط مشی خاص خود درباره مساله بدحجابی بودند. برخی معتقد به استفاده برخوردهای پلیسی و بازداشتهای گسترده بودند، برخی توسعه حجاب را فقط از طریق کار فرهنگی ممکن می دانستند و برخی دیگر حتی آن را جز مسائل فردی می خواندند که لزومی به دخالت دولت ونظام در آن نیست و نباید مردم را بی فرهنگ شمرد! لذا نوعی اختلاف دیدگاه و سیاستگذاری در این زمینه وجود داشت.

با توجه به این مسائل ، رهبر معظم انقلاب به نظر می رسد در جریان سفر به خراسان شمالی نگاه راهبردی نظام درباره مقوله زنان بدحجاب را که مبتنی بر جذب حداکثری است بیان فرموده اند. رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار با روحانیون و طلاب استان خراسان شمالی ضمن تاکید بر مسلح شدن به سلاح معرفت و استدلال در مواجهه با جوانان، سماجت و مدارا را در این مواجهه ضروری دانستند. مهمترین فراز این سخنرانی که اشارات مستقیمی به این مساله دارد حائز نکات مهمی است که به آن پرداخته می شود:
1-آقایان! با مردم مدارا کنید:

یکی از آفات مهم تبلیغ دین خدا و فراخواندن مردم به واجبات و ترک محرمات ، برخورد تند، خشن و غیر ظریف است. نهادهای فرهنگی، مبلغان، آمان به معروف و افراد و نهادهایی از این دست باید بپذیرند که درعصر جهانی شدن که افراد با یک کلیک در معرض سبکهای زندگی مختلف و آرایشها و پوششهای غیر متعارف قرار می گیرند ، امکان لغزش افراد بسیار بیشتر از گذشته است. اما این لغزشها معنای مجوزی برای برخورد خشن و طرد این گونه افراد نیست. فطرت انسانی در عموم مردم همواره دربرابر استدلال و منطق خاضع است. لذا به جای برخوردهای تند و افراطی می بایست با سلاح منطق و گفتگو به میدان رفت. البته گفتگویی که فقط تک گویی نیست و طرف مقابل را به خاطر صرف ظاهر زننده اش نفی نمی کند. در این گفتگو ،برهانها می بایست عقلایی و با زبانی لین بیان شود که فطرت را بیدار سازد. لذا در همین راستاست که مقام معظم رهبری

می فرمایند:

“خودتان را مجهز كنید، مسلح به سلاح معرفت و استدلال كنید، بعد به این كانونهاى فرهنگى - هنرى بروید و پذیراى جوانها باشید. با روى خوش هم پذیرا باشید؛ با سماجت، با مدارا. فرمود: «و سنّة من نبیّه»، كه ظاهراً عبارت است از «مداراة النّاس»؛ مدارا كنید. ممكن است ظاهر زننده‌اى داشته باشد؛ داشته باشد!”

2- آقایان! به خاطر بدحجابی یک نفر را طرد نکنید:

در جامعه امروز با افزایش نسل جوان از یک سو و از سوی دیگر فراهم نبودن زمینه ازدواج،بحرانهای اقتصادی و رواج مدها و سبکهای زندگی غربی و عدم فعالیت موثر نهادهای فرهنگساز در ایجاد مدل مطلوب ،عامه پسند و اقتصادی پوشش و لباس زمینه برای بدحجابی طیف زیادی از بانوان فراهم گردد. اما باید توجه داشت که بسیاری از این بانوان دارای عرق ملی و میهنی بالایی بوده و بسیاری از شعائر دینی را رعایت می کنند. ایام محرم و عاشورا یکی از مهمترین جلوه های عشق مردم با هرپوششی به اهل بیت(ع) است. البته درصد بسیار کمی هم در میان این بانوان افرادی هستند که آگاهانه و به قصد ایجاد فتنه و آلودگی به شکل افراطی ناهنجاریهای رفتاری و پوششی از خود نشان می دهند. البته برخورد قانونی با این جریانات لازم است، اما برخورد می بایست هوشمندانه و متناسب باشد. متاسفانه بسیاری از برخوردهای خشن، خودسرانه و غیر متناسب نه تنها تاثیر مثبتی نداشته است بلکه زمینه نارضایتی ، دلزدگی و آسیبهای اجتماعی بیشتر را فراهم کرده است. لذا یکی از سیاستهای راهبردی نظام می بایست عدم طرد این گونه بانوان به علت پوشش خود باشد. لذا رهبر فرزانه انقلاب در سخنان خود در دیدار با طلاب و روحانیون استان خراسان شمالی تصریح کردند:

“بعضى از همین‌هائى که در استقبالِ امروز بودند و شما - هم جناب آقاى مهمان‌نواز، هم بقیه‌ى آقایان - الان در این تریبون از آنها تعریف کردید، خانمهائى بودند که در عرف معمولى به آنها میگویند «خانم بدحجاب»؛ اشک هم از چشمش دارد می ریزد. حالا چه کار کنیم؟ ردش کنید؟ مصلحت است؟ حق است؟ نه، دل، متعلق به این جبهه است؛ جان، دلباخته‌ى به این اهداف و آرمانهاست. او یک نقصى دارد. مگر من نقص ندارم؟ نقص او ظاهر است، نقصهاى این حقیر باطن است؛ نمى‌بینند. «گفتا شیخا هر آنچه گوئى هستم / آیا تو چنان که مینمائى هستى؟»”

منبع: http://www.rahpouyan.net/index.php?news=3555

خبرگزاری فارس: نامه محبت‌آميز امام خميني (ره) به همسرش

(حال) من با هر شدتي باشد مي‌گذرد ولي به حمدلله تاكنون هر چه پيش آمد خوش بوده و الان در شهر زيباي بيروت هستم 2؛‌حقيقا جاي شما خالي است فقط باي تماشاي شهر و دريا خيلي منظره خوش دارد. صد حيف كه محبوب عزيزم همراه نيست كه اين منظره عالي به دل بچسبد.

در هر حال امشب شب دوم است كه منتظر كشتي هستيم. از قرار معلوم و معروف يك كشتي فردا حركت مي‌كند ولي ماها كه قدري دير رسيديم بايد منتظر كشتي ديگر باشيم. عجالتا تكليف معلوم نيست اميد است خداوند به عزت اجداد طاهرينم كه همه حجاج را موفق كند به اتمام عمل، از اين حيث قدري نگران هستيم ولي از حيث مزاج بحمدالله به سلامت، بلكه مزاجم بحمدالله مستقيم‌تر و بهتر است. خيلي سفر آن عزيز و محافظت خداي متعال باشند اگر به آقا 5 و خانم 6 كاغذي نوشتيد سلام مرا برسانيد. من از قبل همه نايب‌الزياره هستم. به خانم شمس آفاق 7 سلام برسانيد و به توسط ايشان به آقاي دكتر 8 سلام برسانيد. به خاور سلطن و ربابه سلطان سلام برسانيد.

ايام عمر و عزت مستدام. تصدقت قربانت، روح‌الله

منبع: http://noorportal.net/394/684/685/30388.aspx

حاشیه‌ای از روز به‌یاد ماندنی بجنورد/ سهمی از دست‌های تو نصیب من است
مردم چسبیده اند به شیشه مینی بوس؛ دست می‌کشند، گل پرت می‌کنند، شعار می‌دهند. جوانی چسبیده به شیشه دست تکان می‌دهد، آقا هم دست تکان می‌دهد. پیر مرد دست تکان می‌دهد، آقا هم دست تکان می‌دهد. هر کسی از هر جای خیابان دست تکان می‌دهد و هر کدام هم تکان خوردن دست آقا را برای خودش می‌داند. سهمی از دست‌های تو نصیب من است و تو آن‌قدر کریم هستی که مرا از سهمم محروم نکنی.
به گزارش خبرنگار مهر، ساعت هشت صبح بود که در خیابان‌های بجنورد می رفتیم. هنوز تا مسیر استقبال خیلی راه مانده بود، ولی حرکت دسته‌های چند نفری مردم به‌صورت پیاده به چشم می آمد. یکی دو چهار راه مانده به مسیر، گره ترافیک ماشین‌ها کورتر می‌شد و سرعت قدم‌های مردم تندتر.

اولین گروه از مردم در فاصله دویست متری فرودگاه جمع شده بودند. یکی از محلی‌ها می‌گفت اینجا اصلا جزو مسیر استقبال نبوده است و به همین خاطر هم از داربست و بلوک سیمانی خبری نیست، اما خود مردم راه را پیدا کرده‌اند و از پشت این مکان گذشته‌اند و کم‌کم اینجا آمده‌اند. عوض داربست چندین سرباز و افسر نیروی انتظامی جلوی مردم را گرفته بودند تا به داخل خیابان نیایند. مردم به چشم بر هم زدنی سربازها را کنار زدند و دویدند سمت ماشین‌ها. سیل جمعیت از سد سرریز کرده بود و در چند لحظه به مینی‌بوس حضرت آقا رسید و آن را فرا گرفت!

مردم چسبیده اند به شیشه مینی بوس؛ دست می‌کشند، گل پرت می‌کنند، شعار می‌دهند. جوانی چسبیده به شیشه دست تکان می‌دهد، آقا هم دست تکان می‌دهد. پیر مرد ایستاده روی لبه جدول کنار خیابان دست تکان می‌دهد، آقا هم دست تکان می‌دهد. پسر بچه‌ای بالا رفته از تیر چراغ برق دست تکان می‌دهد، آقا هم دست تکان می‌دهد. زن بچه به بغل بالای پشت بام دست تکان می‌دهد، آقا هم دست تکان می‌دهد. هر کسی از هر جای خیابان دست تکان می‌دهد و هر کدام هم تکان خوردن دست آقا را برای خودش می‌داند، جوابی به خوش آمدگویی خودش، عنایتی به خودش. سهمی از دست‌های تو نصیب من است و تو آن‌قدر کریم هستی که مرا از سهمم محروم نکنی.

ماییم پشت وانت، یک تویوتای دو کابینه که چند محافظ پشتش دارند به مردم التماس می‌کنند کنار بروند، و بعد هم مینی‌بوس حضرت آقا. هر چند لحظه یک‌بار نگاهم را می‌کشم به پیرمردی که تویوتا را گرفته است و ول نمی‌کند. برای خودش شعار می‌دهد، داد می‌زند و پا به پای مردم راه می‌آید. خستگی و از نفس افتادنش یک طرف، اما من نگران زیر چرخ رفتنش هستم. در همین گیر و دار پسری مثل برق می‌پرد روی کاپوت تویوتا و تا محافظ‌ها به خودشان بجنبند، از روی شیشه جلوی ماشین خودش را می‌کشد روی سقف و رو به آقا دست و پرچم تکان می‌دهد. محافظ‌ها به خودشان می‌آیند و جوان را به پایین هدایت می‌کنند. قطره به دریا بر می‌گردد و ناپدید می‌شود.

سی و دو تا که سهل است، اگر حروف الفبا سی و دو هزار تا هم بود، نمی‌توانست این شور و شوق را توصیف کند؛ شعر نمی‌گویم! واقعیتی است که گوشه‌ای از آن را عکس‌ها و فیلم‌ها نشان خواهند داد. اما کدام لنز روی پیرمردی زوم خواهد کرد که دورتر از همه در حسرت دیدن آقا می‌ماند و آه می‌کشد و غصه می خورد از این کهولت و رنجوری را که توان حضور در ازدحام را از او گرفته است؟ کدام فیلم، سهمی برای دختربچه چهار پنج ساله‌ای کنار خواهد گذاشت که روی دوش بابا ذوق می‌کند که دیدمش؟ کدام خاطره‌نویس سراغ جوانی می‌رود که گوشه‌ای نشسته است و ساق پای درب و داغانش را می‌مالد و در جواب تو که می‌پرسی چطور بود؟ تند جواب می‌دهد “دیدم‌شان!” سی نفر عکاس و فیلم بردار و خاطره نویس روی وانت خبرنگارها که سهل است، سی هزار نفر هم بودند نمی‌توانستند اینها را ثبت کنند.

ماشین آقا بارها متوقف می‌شود. مینی‌بوس وقتی می‌ایستد رسماً مثل گهواره تکان می‌خورد. مردم از همه طرف به آن چسبیده اند و هل می‌دهند. هر چیزی که بالا رفتنی بود، دارد وزن چند نفر را تحمل می‌کند؛ درخت، تیر چراغ برق، ایستگاه اتوبوس، کیوسک تلفن و… جوانی عکس آقا را به صورت قلب بریده و چسبانده طرف چپ سینه‌اش. پسری که لباس قرمزش از پشت پاره شده است، دارد راه باز می‌کند. پسر بچه سه چهار ساله ای دوهل کوچکش را به گردن انداخته و کنار خیابان برای خودش می‌کوبد روی آن. زن و مردهایی که لباس محلی قوم خود را پوشیده‌اند بین مردم توی چشم هستند و سوژه عکاس‌ها. این حال و روز بجنورد در صبح چهارشنبه نوزدهم مهرماه نود و یک است و عجیب نیست که پیمودن مسیر کوتاه استقبال در این حال و روز، نزدیک دو ساعت طول بکشد. این تازه قصه استقبال بود، استادیوم برای خودش داستانی دیگر دارد.

گزارش از: محمد رضا شهبازی

http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=1717225